Maar wete wa, op de GF wil ik mij ontspannen. Als ik naar experimenteel theater wil gaan, dan zal ik dat wel doen en dan weet ik ook dat dit hooguit een paar minuten duurt. En sommige concepten scheppen verwachtingen. Zoals Bataclan voor mij garant stond voor ‘laiser faire, laiser passer’, een enclave binnen de GF waar ik altijd wel vrienden tegenkwam, waar ik de kinderen kon loslaten, want geef toe, ver konden ze niet weglopen. Ik ben dus niet veel geweest (als je het niet leuk vindt, moet je er ook niet komen) en heb me telkens in het ‘nostalgisch hoekje’ geplant. En bij deze een oproep voor vzw Cirq: geef ons Bataclan terug, zoals toen aan de Van Eyck, toen enkel de Gentenaren dat plekje wisten zijn en Jezus nog alom tegenwoordig was.
via gentblogt.be
